DE KLEINE MESSI # HEEFT EEN MISSIE

jongetjeHet is dinsdagmiddag. Ik loop met mijn zoontje langs het voetbalveldje in de straat. Zijn vriendjes doen een partijtje. Er is net gescoord en ze lopen luid joelend een ererondje. Dan zien ze mijn zoontje. “Hij hoort bij ons!” “Echt niet! De Kleine Messi hoort bij ons!” Maar als ze de Ajax-voetbaltas over zijn schouder zien hangen weten ze genoeg. “Hij moet trainen, je weet toch”, roept een te dik jongetje. En het dikkerdje rent alweer weg, zijn snoepzak bungelend aan zijn hand. Mijn zoontje loopt onverstoorbaar door en stapt in de auto. Het lijkt hem niet te deren. Want mijn 10-jarige heeft een missie.

Vijf keer per week gooit die kleine zijn loodzware voetbaltas achterin de auto en zetten we koers naar de Toekomst, het trainingscomplex van Ajax. En als Ajax thuis speelt in de Arena knallen we er nog een zesde keer achteraan. Hij zit in de E1 van de jeugdopleiding en dat betekent vier keer trainen en één wedstrijd. Week in, week uit. Direct uit school die auto in, zakje boterhammen voor onderweg en met gierende banden op weg richting Amsterdam Zuidoost. Geen tijd voor vriendjes van school, feestjes worden beleefd afgezegd en bankhangen is er helemaal niet bij. Het is een dagelijkse race tegen de klok, want wie te laat komt mag niet meetrainen. Als we om 15.59 uur de parkeerplaats van het terrein opscheuren kijken we elkaar opgelucht aan. Net op tijd. Het is weer gelukt.

Dit moordende schema beheerst al meer dan een jaar ons leven. Toen die kleine na een lange selectieprocedure werd aangenomen keken vrienden ons vol onbegrip aan. Dit wil je toch niet voor je kind? Zijn hele jeugd aan gort. Er waren erbij die dachten dat we hem pushten. Anderen meenden dat we zijn oude buurtclub te min vonden. Eén vriend zonk in elkaar toen we hem het nieuws vertelden. Zijn zoontje stapt al vanaf de crèche hand in hand met die van ons door het leven. Hij zuchtte diep: “Nou, leuk jullie gekend te hebben.” Maar wat iedereen ook zegt of denkt, er is geen houden aan. Want die jongen van ons, die heeft een missie.

Trainen in de striemende regen, hij zeurt nooit. Vrijdag op tijd naar bed voor de wedstrijd van zaterdag, geen kik. Waterdrinken in plaats van frisdrank, hij doet het. Waar het vandaan komt weet ik niet maar hij neemt zijn missie bloedserieus. Toen hij een jaar geleden was aangenomen en vlak voor de grote vakantie al een paar weken mee mocht trainen, werd hij ziek. Zo ziek dat ik hem moest afmelden. Hij was in alle staten. Hij moest en zou, wilde het begin niet missen. Om hem te troosten vertelde ik hem dat mij ooit hetzelfde was overkomen. Ik was toegelaten tot de Theaterschool en moest de eerste week verstek laten gaan door een keelontsteking. Hij keek me met grote ogen aan en zei: “Ja mam, maar dat was je hobby. Dít is mijn werk!” Toen hij dat zei was hij acht jaar. Op dat moment realiseerde ik me dat er met die missie van mijn kleine Messi niet te spotten valt. Hij wordt profvoetballer. Hoe dan ook.

  1. Hoi, Hoi,
    Wat een leuke column! En vooral heeeeel herkenbaar :)
    Erg leuk om te lezen, ben benieuwd naar de volgende….
    Groetjes van Regina

  2. Mooi om te lezen dat je zoontje zo met z’n droom bezig is. Wij hebben ook een zoon die voetbalt bij de mooiste club van ons land. Ook hij beleefd het op deze manier, het niet kunnen gaan naar partijtjes, het drinken van water ipv alle dat andere wat z’n vriendjes drinken en nooit klagen!! Heerlijk dat ze een missie hebben en dat we ze kunnen suporten om het beste uit hun zelf te halen, niet alleen op het voetbalveld maar in alles wat ze doen!!!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>