DE KLEINE MESSI # DAMPOE

 

Kleedkamer_3Het was wel een cultuurshock. Laat ik het zo zeggen: zijn horizon is flink verbreed. Maar hoe kan het ook anders? Het kind leefde in een bubbel. Keurige buurt middenin de stad. Zachtmoedige school. Een enclave van hoogopgeleiden en creatieven. Bakfietsenvolk. Kindertjes op muziekles, zwemles, sportclubje en in de plusklas. Een gladgestreken milieu waar ruzies ‘verschil van mening’ heten. En die worden uiteraard niet uitgevochten maar uitgepraat. Zo’n buurt waar ouders K.U.T en kinderen chips in plaats van shit zeggen.

En toen ging hij naar Ajax. En daar gaat het er anders aan toe. “Eey kill, sneller passen ja, anders ga ik je slopen!” Slik. “Kill man, wie heeft die dampoe gelaten? Ik ga je kauwe, blaze, pompe.” Slik. In de kleedkamer heerst het recht van de sterkste. Of van de grootste mond. Waar taal uitkomt die mijn zoontje nog nooit gehoord heeft. De eerste paar weken bij Ajax is hij stil op de terugweg in de auto. Ik probeer te vissen hoe het gaat. Hoe hij het vindt. Of hij het naar z’n zin heeft. Hij laat weinig los. Maar in de vierde week gebeurt het. Zoals altijd vraag ik hoe de training was. En ineens veert hij enthousiast op: “Goed! Ik heb iets gezegd in de kleedkamer vandaag!” Ik kijk hem verbijsterd aan. Dus hij heeft vier weken lang geen woord gezegd. Vier weken gezwegen. Om zich heen gekeken. Geluisterd. Geabsorbeerd. Ik heb met hem te doen. Waar is hij in terecht gekomen? Kan hij zich hier wel handhaven? Maar ik kan gerust zijn. Hij was gewoon een nieuwe taal aan het leren. En hij pakt het snel op. Al gauw krijg ik een spoedcursus.

Hij is geen mocro maar een tatta.
Aan z’n voeten zitten patta’s.
Zijn tanden heten tiffies,
En een meisje is een chickie.

Yo bro, die gast van mij heeft swag! Als hij zo begint te praten heb ik direct Ali B in da house. Zo geestig hoe die slang het huis binnenkomt. Maar zoals hij de taal van zijn teamgenootjes overneemt, zo nemen die dat weer van hun grote broers over. En voor ik het weet heeft hij het over boobies, poenies en een stibba. Als ik vraag waar hij het over heeft kijkt hij me zonder knipperen aan. “Een stibba? O, dat is een stijve piemel.” En dan vraagt hij of ik z’n veters wil strikken. Normaal vind ik dat hij dat zelf moet doen, hij is immers al tien. Maar deze keer kan hij me geen groter plezier doen.

Misschien wordt mijn kleine jongen iets sneller volwassen in zijn nieuwe omgeving. Maar deze bubbel, die van de kleedkamer, is wel een eerlijke afspiegeling van de samenleving. Samen zijn deze twintig jongetjes de hele maatschappij in het klein: van Heemsteedse kakkers tot dorpse Volendammers en van stille Mocro’s tot streetwise Suri’s. Best mooi als je daar al zo jong kennis mee maakt. En ik doe er ook mijn voordeel mee. Want als wij weer eens een ‘verschil van mening’ hebben over hoe lang hij op de PlayStation zit, kan ik nu fors ingrijpen.“Kill, wat loop jij nou te bledderen? Tantoe snel tiffies poetsen jongen, anders gaat deze chick je slopen!”

  1. Lieve Ellen, ik vind deze blogs over je kleine Messi zo heerlijk, en ik niet alleen! Mees en Wies smullen ervan en nadat ik ze “dampoe” had voorgelezen, wilden ze je andere vijf blogs ook horen. Ik heb ze net aan tafel breed uitgemeten voorgelezen, en dat terwijl we nooit telefoons aan tafel mogen. Smullen voor de kinderen en voor mij, want mijn kinderen kunnen hier alleen maar van dromen…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>