DE KLEINE MESSI # HOOGHOUDEN

wm_l_35aa70009e8a3fe9c6908c9a77559fd0080e5f53Het team van mijn zoontje mag dit jaar ‘balletje hooghouden’. Voor de wedstrijd. In de Arena. Iedere thuiswedstrijd van Ajax is een ander jongetje aan de beurt. Het schijnt een geweldige ervaring te zijn. Het hele pakket aan jongensdromen wordt in één klap vervuld. Ze mogen in de kleedkamer van het eerste elftal komen. Alle spelers een handje geven. Naar de trainerskamer. De technische staf ontmoeten. Dan het veld op. Hun naam wordt omgeroepen in het stadion. Tijd voor het kunstje: de bal zo vaak mogelijk op je voeten omhoog wippen. Te midden van 50.000 supporters. Uitvergroot op het videoscherm. Terwijl de spelers van het eerste zich om je heen warmlopen. Als je ‘af’ bent nog een interview, op de foto met je favoriete speler en dan de wedstrijd kijken naast Frank de Boer en Dennis Bergkamp. Daarna kan je sterven. Napels is echt minder indrukwekkend voor een tienjarig jongetje.

Maar er is één probleem. Er zijn zeventien thuiswedstrijden en éénentwintig jongetjes. Meestal bedanken een paar jongens voor de eer en is er dus geen probleem. Maar de gretige gassies die dit jaar aan de beurt zijn willen allemaal. Dus moet er geloot worden. Alle namen gaan in een grabbelton. Bij iedere wedstrijd wordt een naam getrokken. Mijn gassie heeft geluk. Hij zit erbij. Over een paar maanden is hij aan de beurt. Maar vier jongens hebben hun naam niet gehoord. Zij komen op de reservelijst. Voor als iemand toch niet durft. Of geblesseerd raakt. Arme jongens. Soms hangt de verwezenlijking van je dromen af van een loterij.

En nu moeten ze aan de bak. Er moet geoefend worden. De jongens hitsen elkaar goed op. Persoonlijke records vliegen je om de oren. Er is één voordeel. Het is geen competitie meer. Het eerste jongetje dat aan de beurt was, deed het zo ongelooflijk goed dat niemand hem zal evenaren. 3178 keer hield hij de bal hoog. Het all-time record. Ruim veertig minuten was hij bezig. En het is dat hij moest stoppen omdat de wedstrijd begon. Anders had hij er vast nog 1000 bij getikt. Links rechts, links rechts.

Mijn zoontje doet z’n best. Iedere dag samen een kwartiertje oefenen. Tenminste dat was het idee. Maar hij raakt zo gefrustreerd als het niet lukt dat voor mij de lol er wel af is. Schreeuwen, schelden, de bal wegschieten. Eén ding weet ik zeker, er zit wel vuur in het kind. En het is een doorzetter. Hij blijft het proberen, al is het met het schuim rond de lippen, briesend van woede. Geen pretje om te zien. Ik denk altijd dat plezier de motor moet zijn van alles wat je doet. Maar misschien vergis ik me. Misschien is dat niet genoeg. Een schaatser schaatst zich blaren, een violist musiceert zich een nekhernia. Op de crèche van mijn zoontje zeiden ze het al. Leren komt door frustratie. Een baby die probeert te kruipen, steeds valt en begint te huilen, los het niet voor hem op. Leg dat favoriete speelgoedje net buiten handbereik zodat je hem prikkelt te bewegen.

Geprikkeld is mijn zoontje zeker. Nog een paar maanden. Maar dan wordt hij beloond. Want of hij het balletje nou 50 of 500 keer hooghoudt, die middenstip zal hem optillen. En dan wil hij niet sterven, maar begint het pas. Omdat hij de impact van dat stampvolle stadion heeft gevoeld. De hartslag voor een nieuwe droom: spelen in dat stadion. Dat wordt nog jaren bikkelen. Met hopelijk af en toe een beetje geluk.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>