DE KLEINE MESSI # BUSREIS

oadHet is wel voor het echie hoor. Bij Ajax. Natuurlijk weet je dat het een groot instituut is. Een beursgenoteerd bedrijf nota bene. Met een staf en een scoutingsapparaat en een heleboel trainers. Maar toch kijk je je ogen uit als je daar voor het eerst rondloopt. Zoveel professionals. Allemaal van top tot teen in Ajax kleding gestoken. Teamtrainers, techniektrainers, individuele trainers, keepertrainers, performance coaches, mentoren, video-analisten, coördinatoren, voedingsdeskundigen, bewegingsdeskundigen fysiotherapeuten en ga zo maar door. Een heel leger is op de been gebracht om die voetballertjes optimaal te begeleiden.

Dat was eerst wel anders. Voor Ajax speelde mijn zoontje bij een amateurvereniging. Zijn team had een trainer. En een teamleider. Dat was het. En die teamleider was nog een vader ook. Als we ‘uit’ speelden werden vier ouders met auto’s opgetrommeld om de jongens naar een club in of om Amsterdam te brengen. Eén ouder nam een tupperwarebakje met sinaasappelpartjes mee voor in de rust. Nu gaan de jongens met een touringcar. Naar andere BVO’s (Betaald Voetbal Organisatie) door het hele land. Aan boord gaan gigantische koelboxen met verantwoorde lunchpakketten. Voldoende om de rest van de week zijn broodtrommel mee te vullen.

Zijn eerste uitwedstrijd bij Ajax was tegen PSV. Onfatsoenlijk vroeg moesten de jongens verzamelen op de Toekomst. Twintig uitzinnige jochies die bus in. Alle ouders druk zwaaiend langs de stoep. Het leek wel een schoolreisje. Met dit verschil dat al die ouders direct in hun eigen auto stapten om achter die bus aan te kachelen. Op naar De Herdgang. Daar aangekomen waren de jongens de kleedkamer al in. En vanuit die kleedkamer gingen ze direct het veld op. Om op te warmen. En in te schieten. Dat was even gek. Geen rommelmomentje tussendoor. Geen babbeltje of aai over z’n bol. Geen tijd om veters te strikken of een shirt te fatsoeneren.

Na de wedstrijd werd het nog gekker. Wij zaten in de kantine. Nu kwam het gezelligste deel van de zaterdagochtend. Met de ouders, kinderen en trainers wat nahangen. De wedstrijd bespreken, beetje theeleuten en de jongens ondertussen lekker ravotten. De traditionele tosti met ketchup stond al voor hem klaar. Want of er nou gewonnen of verloren was, honger had hij sowieso. Daar zaten we te wachten. En te wachten. De tosti werd koud, de kaas weer hard. Waar bleven die jongens nou? We gingen op onderzoek uit. Geen speler te zien. En waren er nou ook al ouders vertrokken? Onze blik dwaalde richting parkeerplaats. Daar zagen we de spelersbus nog net de hoek om tuffen. Beduusd keken we elkaar aan. De jongens waren alweer op weg naar Amsterdam. Helemaal naar Eindhoven gekoerst en geen woord met hem gewisseld. Dit was andere koek. Dit was voor het echie.

Deze column verscheen eerder in Het Parool op 6 feb 2016

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>