‘MAAR WE LEVEN NOG…’ # GEEN FLES

2cb1a7fb49cf4a21cadd099bdca7e300_500x500_fitIk kreeg een cadeautje. Altijd leuk. Na een optreden kwam er een bekende naar me toe met een fles drank. Tenminste ik nam aan dat het een fles was. Ze overhandigde me namelijk een langwerpige, kartonnen doos van de Gall & Gall. En zover ik weet verkoopt de Gall & Gall op wat glaswerk na louter flessen drank. Maar dat zag ik toch iets te simplistisch.

Er viel me direct iets op toen ik de doos kreeg aangereikt. Hij zag er heel anders uit. Meestal hebben de cadeauverpakkingen van slijterijen iets rokerigs en warms. Ze zijn bordeauxrood van kleur of gedrukt met een houtprintje. Zonder de doos te openen begin je al te verlangen naar donkere winteravonden voor de openhaard met een goed glas sterk spul in de hand.

Maar blijkbaar gooide de Gall & Gall het nu over een andere boeg. Het was tijd geweest voor vernieuwing. Een hip marketingbureau had na een paar duur betaalde brainstormsessies geroepen dat ze af moesten van het stoffige imago. Een jonge doelgroep moest worden aangesproken. Kijk naar Apple die met hun witte oordopjes de hele markt hadden opgeschud. WIT. De kleur van een nieuw begin. Van het licht. Van ruimte. Van puur en open. Van het onbeschreven blad. Het had wat denkwerk gekost, maar dan heb je ook wat. Vanaf nu, exclusief bij de Gall & Gall: de witte flessendoos.

Maar het klapstuk moest nog komen. Hier had het marketingbureau zich echt op stuk gepiekerd. Hier waren ze diep gegaan. Ze hadden zichzelf overtroffen. De doos was dichtgeplakt met een sticker. Een sticker van de Gall & Gall. En op die sticker stond: DIT IS GEEN FLES. Ik schrok. Dus toch niet. Zou de Gall & Gall in kandelaars zijn gaan handelen? Smalle vazen? Honkbalknuppeltjes voor dwergen? Maar de sticker legde het uit. En toen schrok ik pas echt. Of nee, ik barstte in lachen uit. Of was het huilen?

Er stond: “Dit is geen fles. Dit is een ontdekkingsreis. Dit is avontuur. Verre landen, exotische oorden. Dit is proeven, ruiken, kolken…” Toen ben ik gestopt met lezen. Terwijl de tranen over mijn wangen biggelden, besloot ik de fles ongeopend te laten totdat de Gall & Gall z’n surrealistische Magritte-fase (Ceci n’est pas une pipe) achter zich heeft gelaten. Tot die tijd koop ik wel een flesje bij de Hema. Echt Hema. Een beetje simplistisch misschien, maar tenminste te begrijpen.

Overigens, dit is geen column. Dit is een entreekaartje naar nieuwe gedachtekronkels. Dit is frisbeeën met inzichten. Wildwaterkanoën langs de krochten van het brein. Of nee toch niet, dit is de mening van een dolende geest. Of het bashen van een marketingbureau. Misschien is dit niks. Of alles. Of net wat je ervan maakt.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>